قمرهای منظومه شمسی – تصویر نجومی روز
با ترکیب تصاویر دارای نوردهی طولانی و کوتاه مدت، چهره آشنای «ماهواره طبیعی» (Natural Satellite) سیاره زمین، در تابش شدید نور خورشید و درخشش کم زمین، مشخص شده است. ماهواره طبیعی، اصطلاحی است که در برخی از متون برای اشاره به قمر استفاده می‌شود. در سمت راست و پایین تصویر، «غول گازی» (Gas Giant | سیاره مشتری‌سان) (در اینجا منظور خود مشتری است) و چهار «قمر گالیله‌ای» (Galilean Moons) به تصویر کشیده شده‌اند. غول‌های گازی، سیارات بزرگ و گازی هستند. چهار غول گازی منظومه شمسی، مشتری، «زحل» (Saturn)، «اورانوس» (Uranus) و «نپتون» (Neptune) هستند.
از سمت چپ به راست، نقاط نورانی موجود در تصویر در واقع قمرهای «گانیمد» (Ganymede)، خود سیاره مشتری، «آیو» (Io)، «اروپا» (Europa) و «کالیستو» (Callisto) هستند. همه این موارد، قمرهای سیاره مشتری محسوب می‌شوند. قمر زمین یا همان ماه، بسیار بزرگ‌تراز سایر قمرهای موجود در تصویر به نظر می‌رسد، زیرا به زمین نزدیک‌تر است. این در حالی است که قمرهای گانیمد، آیو و کالیستو از ماه (قمر زمین) بزرگ‌تر هستند. قمر اروپا، کمی کوچک‌تر از سایر موارد است. از شش قمر بزرگ منظومه شمسی، فقط قمر سیاره زحل به نام «تایتان» (Titan) در این صحنه نیست.
اگر نوشته بالا برای شما مفید بوده است، آموزش‌های زیر نیز به شما پیشنهاد می‌شوند:
مطالب مجله فرادرس را در جستجوی گوگل سریع‌تر ببینید
